Σταύρος Αποστόλου: «Ο πολιτισμός απαιτεί δημιουργία και όχι στείρα αναπαραγωγή»

Ο Σταύρος Αποστόλου, ξάφνιασε πρόσφατα το κοινό της πόλης, με μια επιτυχημένη έκθεση ζωγραφικής, στην οποία παρουσίασε το καλλιτεχνικό του έργο, μία ενότητα από πίνακες που εστιάζουν κατά κύριο λόγο στην εικαστική απεικόνιση της ίδιας της πόλης που ζει και δημιουργεί.

Ο ίδιος, αρχιτέκτονας στο επάγγελμα, εμπνέεται, κατά την άποψή μας, μέσα σε μια σχετικά άχαρη πόλη, αποτυπώνοντας το αστικό τοπίο με τον δικό του προσωπικό τρόπο, αποκαλύπτοντας σε όλους μας αυτονόητες εικόνες που ξεμάθαμε να παρατηρούμε μέσα στην αδυσώπητη καθημερινότητα και τη συνήθεια.

Με την ολοκλήρωση της πρώτης ατομικής του στη γκαλερί Μάτι, ο Σταύρος Αποστόλου μιλά στο e-pieria.gr για το έργο του, για την Κατερίνη, τις προοπτικές της πόλης, αλλά και το πώς η τέχνη μπορεί να παρακινήσει τους κατοίκους στο να δουν διαφορετικά την ίδια τη ζωή τους. Σχολιάζει ακόμη, τη στρεβλή εικόνα των πολιτιστικών δράσεων των θεσμικών φορέων στην Κατερίνη, που αρκείται στην αναπαραγωγή πολιτιστικών προϊόντων, χωρίς να παρακινεί την εγχώρια παραγωγή πολιτισμού.

Συνέντευξη στον Θέμη Κωτούλα

Πως νιώθεις μετά από την πρώτη ατομική έκθεση και την επαφή σου με τους επισκέπτες της;

Νομίζω ότι είναι φυσική εξέλιξη, κάποιου που δημιουργεί, να θέλει να εκθέσει το έργο του. Να υπάρξει ένας διάλογος με την κοινωνία, μια διάδραση και αλληλεπίδραση με το κοινό. Γιατί στην τελική, η τέχνη αποκτά αξία μόνο όταν τη μοιράζεσαι με τον κόσμο.

Ήταν και για μένα μία έκπληξη τα όσα έμαθα και συνειδητοποίησα μιλώντας με τους επισκέπτες της έκθεσης για κάποια έργα μου. Μπορώ να πω ότι τελικά περισσότερα παίρνεις παρά δίνεις, σε ένα τέτοιο πολιτιστικό δούναι και λαβείν.

Πολλά από τα έργα αφορούν στην Κατερίνη, σε στοιχεία της πόλης. Ιστορικά κτίρια που πολλά από αυτά έχουν αφεθεί ή έχουν γκρεμιστεί, σε υφές και υλικά της πόλης, αλλά και σε ασήμαντα με μία πρώτη ματιά και ταπεινά σημεία αυτής. 

Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν το άχαρα δομημένο περιβάλλον της Κατερίνης να εμπνεύσει έναν ζωγράφο;

Η έμπνευση μπορεί να προκληθεί από το οτιδήποτε. Πόσο μάλλον από έναν χώρο που ζεις τη ζωή σου και δημιουργείς. Μπορεί αυτός ο χώρος να μην είναι όμορφος με την κλασική έννοια της αισθητικής, αλλά έχει και αυτός την αξία του.

Είναι συγχρόνως και ένα κοινωνικό σχόλιο πάνω στην πόλη που ζούμε, θέλοντας να δημιουργήσεις έναν διάλογο με τους κατοίκους του. Είναι σαν ένα ξύσιμο του ματιού θα έλεγα, στο οποίο ο επισκέπτης, θα δει κάτι το οποίο του είναι γνώριμο και μπορεί να αναγνωρίσει και τον εαυτό του. Τον παρακινώ να ξαναδεί τον εαυτό του μέσα στο χώρο, στην πόλη που ζει, τί θέλει από αυτή την πόλη. Να κοιτάξει γύρω του και να σκεφθεί ποιο είναι το μέλλον αυτής της πόλης.

Θεωρείς η παρέμβασή σου αποτελεί και μια ερμηνεία της κατάστασης της πόλης;

Δεν μπορείς ποτέ να αποφύγεις μια ερμηνεία της πόλης. Ακόμη και η ματιά που κάποιος επιλέγει να εστιάσει, είναι μια ερμηνεία. Το πώς θα τοποθετήσεις κάτι ή θα απεικονίσεις κάτι…

 Ως αρχιτέκτονας πιστεύεις ότι η πόλη έχει προοπτική ή έχει πνιγεί;

Όπως και να έχει η πόλη είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Η πόλη δεν θα σταματήσει να αναπτύσσεται. Το θέμα είναι πώς θέλουμε να αναπτυχθεί. Όταν μια πόλη δεν κοιτάζει πίσω της, να δει τι υπάρχει στο παρελθόν της, τι είναι αυτό που θέλει, τι ύφος, λειτουργικότητα και αισθητική διαθέτει, τότε είναι δύσκολο να προχωρήσει προς το μέλλον.

Το πιο εύκολο είναι να είναι μια πόλη απλά να υπάρχει και να στεγάζει έναν πληθυσμό. Αλλά για να γίνει μια πόλη για την οποία θα είναι περήφανος ο κάτοικός της και θα σηματοδοτεί και κάτι, αυτό απαιτεί έναν διάλογο και μια αφύπνιση των κατοίκων και των αρχών και όλοι μαζί να συναποφασίζουν τι θέλουν.

Είναι όμως και ιδιωτικό το θέμα. Βλέπεις την πλειονότητα του κόσμου να μην τον ενδιαφέρει καθόλου το οπτικό φαινόμενο της πόλης ή του σπιτιού του. Όταν επισκέπτεται πόλεις όμορφες, γυρνάει με χίλιες φωτογραφίες και μιλά για πολιτισμό και ομορφιά και όταν έρχεται πίσω στην Κατερίνη θα παρκάρει το αυτοκίνητο του κάθετα στο πεζοδρόμιο και θα αράξει στο σπίτι κουτί που έφτιαξε, βρίζοντας την άσχημη πόλη στην οποία ζει.

Ποιές είναι οι σκέψεις για τον μέλλον και ποια τα επόμενα πρότζεκτ;

Οι επόμενες δουλειές που ετοιμάζω είναι, μία σειρά με φωτορεαλιστικές-καλλιτεχνικές απεικονίσεις ιστορικών τόπων της Πιερίας και μία ακόμη σειρά με έργα ζωγραφικής με ανθρωποκεντρικό θέμα, την κρίση και το προσφυγικό.

Θα ήθελες να κάνεις κάποιο σχόλιο για την πολιτιστική ζωή της Κατερίνης;

Η κρίση πιστεύω γέννησε μία νέα ανάγκη στον καθένα μας για επαναπροσδιορισμό των αναγκών μας και των προτεραιοτήτων μας. Η τέχνη άρχισε και δει η ζωγραφική, βλέπω κερδίζει πολύ κόσμο τελευταία, διαφόρων ηλικιών. Σίγουρα αυτό που λείπει στην περιοχή μας είναι η παραγωγή τέχνης υψηλού επιπέδου, καθώς όλοι οι αξιόλογοι καλλιτέχνες που γεννά αυτός ο τόπος, εν τέλει τον εγκαταλείπουν. Όχι άδικα. Σίγουρα θα μπορούσαν να είχαν γίνει πολλά, όπως να δοθούν κίνητρα και ευκολίες για την καλλιτεχνική παραγωγή.

Δεν μπορεί να γίνονται φεστιβάλ και πολιτιστικές πρωτοβουλίες, χωρίς να εστιάζουν στην παραγωγή τέχνης. Καλή η αναπαραγωγή και η εισαγωγή τέχνης από τα μεγάλα κέντρα, αλλά χωρίς την εγχώρια παραγωγή χάνεται ένα τεράστιο κεφάλαιο στην ανάπτυξη και την ευημερία αυτού του τόπου.

Έτσι θα μας βλέπουν πάντα σαν ένα μέρος όπου ο κάθε ένας μπορεί να κάνει μία αρπαχτή και να φύγει. Επίσης, θα ήθελα να τονίσω, ότι καλή η παράδοση, και είναι μπόλικη και από πολλές πηγές στην Κατερίνη, αλλά δεν μπορούμε να πάμε μπροστά μόνο προβάλλοντας ως πολιτισμό τους παραδοσιακούς χορούς και τη θρησκευτική τέχνη.

Ας επιβεβαιώσουμε επιτέλους τον τίτλο της δήθεν πολιτισμένης Ελλάδας που «έδωσε τα φώτα στον κόσμο», πηγαίνοντας ένα βήμα μπροστά. Λέμε τώρα…. Άλλωστε συνηθίζουμε μόνο καλλιτεχνικά μνημόσυνα να κάνουμε και όχι δράσεις. Πχ η περίπτωση του Καλεβρά.

Χαρακτηριστική είναι η αμηχανία της πόλης μας, στο που θα βάλει τα γλυπτά που απέκτησε πριν από κάποια χρόνια και όλοι τα έχουν δει, το ένα εδώ το άλλο εκεί, ακουμπισμένα στο έδαφος, σαν παλιά έπιπλα που δεν θέλουμε να τα πετάξουμε αλλά δεν ξέρουμε και που να τα βάλουμε….

Image

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Image
Image
Image